Święty Ojciec Pio

SosnowiecFakty na YouTube


SosnowiecFakty na twitterze


SosnowiecFakty na Google

Święty Michał Archanioł

Święty Jan Paweł II

Ankieta
Czy poznamy prawdę o Katastrofie Smoleńskiej?

tak

nie

trudno powiedzieć


Zagłębiowscy Święci


Gloria TV


WikiZagłębie


Św. Jakub Apostoł

Nawigacja
     Strona główna
     Galeria zdjęć
     Szukaj
     Linki
     Kategorie
     Regulamin Komentarzy
     Akceptacja plików cookies

Zajrzyj tutaj













Ks. prof. Włodzimierz Sedlak

Matka Boża z Guadalupe


Władysław Szafer Sosnowiczanin Nieznany

W centrum Ojcowa w pięknie odnowionym, zabytkowym budynku mieści się Centrum Edukacyjno-Muzealne Ojcowskiego Parku Narodowego. Na jego frontowej ścianie znajduje się pamiątkowa tablica poświęcona pamięci pewnego sławnego sosnowiczanina. Jest nim prof. Władysław Szafer, były rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego, twórca ruchu ochrony przyrody w Polsce i jednocześnie pomysłodawca i założyciel Ojcowskiego Parku Narodowego. Warto przy okazji weekendowych lub wakacyjnych wędrówek zajrzeć do Centrum, tym bardziej że jest tam też kącik poświęcony profesorowi Szaferowi.



Tablica poświęcona Władysławowi Szaferowi w Ojcowie



Centrum Edukacyjno-Muzealne OPN to dawne Muzeum Przyrodnicze im. Władysława Szafera  – mieści się  w dawnym hotelu Pod Łokietkiem. Są w nim prezentowane eksponaty z zakresu geologii i rzeźby Doliny Prądnika, archeologii oraz świata roślinnego i zwierzęcego OPN. Integralną część Muzeum stanowi Park Zamkowy, który stanowi rodzaj ekspozycji pod gołym niebem i łączy w sobie elementy naturalne i kulturowe.


Profesor Władysław Szafer urodził się w Sosnowcu 23 lipca 1886 roku. Lata dziecięce spędził w Mielcu, gdzie już jako młody chłopak żywo interesował się przyrodą, chętnie uczestnicząc w wycieczkach krajoznawczych. Po ukończeniu I Gimnazjum Klasycznego im. Konarskiego w Rzeszowie, studiował botanikę w Wiedniu i na Uniwersytecie Lwowskim. Jego wykładowcami byli znakomici naukowcy, lecz najwięcej zawdzięczał Marianowi Raciborskiemu, który nauczył go propagować naukę i ochronę przyrody. W latach 1908-1910 powstały jego pierwsze prace:" O zadaniach i celach geografii roślin" oraz "Geobotaniczne stosunki Miodoborów galicyjskich". W roku 1910 uzyskał tytuł doktora filozofii na Uniwersytecie Lwowskim. Później studiował gleboznawstwo i botanikę leśną. Podczas I wojny światowej Władysław Szafer zaciągnął się jako ochotnik do Legionu Wschodniego pod dowództwo Józefa Hallera. Po rozwiązaniu tej jednostki wojskowej władze austriackie skierowały go na przeszkolenie w dziedzinie bakteriologii do Krakowa. W charakterze bakteriologa pracował później w Łagiewnikach, Tarnowie, Kielcach i Lublinie.

Latem 1917 roku prof. Szafer, zwolniony z dalszej pracy w wojsku opuścił Lublin, ponieważ władze Uniwersytetu Jagiellońskiego zaproponowały mu objęcie katedry botaniki po zmarłym prof. Raciborskim. Jednocześnie powołano go na stanowisko dyrektora Instytutu Botanicznego, a także Ogrodu Botanicznego w Krakowie. W roku 1918 Władysław Szafer otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prowadził wykłady z paleobotaniki i florystyki oraz socjologii, geografii i systematyki roślin. W latach 1920-1949 pełnił funkcję Prezesa Państwowej Rady Ochrony Przyrody .W tym okresie stworzył wiele interesujących prac takich, jak: "Krótki zarys botaniki leśnej", "O fenologicznych porach roku w Polsce", " Element górski we florze niżu polskiego", "Polichromia roślinna w ołtarzu Wita Stwosza", "Skarby przyrody i ich ochrona" ,"Zarys botaniki", "Dwa zielniki" i wiele innych. Był autorem map geobotanicznych Polski. Prowadził wiele badań, podróżując po całym świecie.

Profesor Władysław Szafer był członkiem wielu organizacji zajmujących się popularyzacją ochrony przyrody na świecie. Należał do Międzynarodowej Rady Ochrony Przyrody i jej Zasobów. Swoje dorosłe życie związał z Uniwersytetem Jagiellońskim. W latach 1917-1960 był Dyrektorem Ogrodu Botanicznego UJ przy ul. Kopernika. Obok pracy naukowej i ochrony przyrody, w latach 1936-38 piastował zaszczytne stanowisko Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz w czasie II wojny światowej stanowisko tajnego Rektora. Organizował w tym czasie pomoc materialną i opiekę nad rodzinami uwięzionych w czasie II wojny światowej profesorów Uniwersytetu. W latach 1947-1960 był przewodniczącym Rady Naukowej. Kierował Zakładem Paleobotaniki i Katedrą Systematyki i geografii Roślin. W roku 1956 napisał pracę pt. "Ojcowski Park Narodowy". Był też redaktorem czasopism: "Ochrona Przyrody" i " Chrońmy Przyrodę Ojczystą". Profesor Szafer całe swoje życie poświęcił ochronie przyrody. W jednym z udzielonych wywiadów wyznał, że najgroźniejszym wrogiem środowiska jest ludzka głupota i bezmyślność, a najważniejszym zadaniem jest pokonanie jej. Przez całe życie walczył o prawdę naukową i o utrzymanie piękna przyrody. Profesor Szafer był niezmiernie cenionym człowiekiem, otrzymał wiele nagród i wyróżnień za swój wkład w ochronę przyrody. Był Doktorem honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego, UMCS w Lublinie i Uniwersytetu Karola w Pradze. Był inicjatorem utworzenia Ligi Ochrony Przyrody w 1926 r., przewodniczącym Państwowej Rady Ochrony Przyrody (1926-49), Komitetu Botanicznego PAN (1952-1955) oraz Tymczasowego Komitetu Ochrony Przyrody; wiceprezes PAN (1957-1961). Członek wielu krajowych i międzynarodowych towarzystw naukowych m.in. Polskiej Akademii Umiejętności, Polskiej Akademii Nauk, Royal Society w Edynburgu, Fińskiej Akademii Nauk, Duńskiej Królewskiej Akademii Nauk i Niemieckiej Akademii Przyrodników w Halle. Przyczynił się do powstania większości polskich parków narodowych, m.in. Białowieskiego, Pienińskiego, Babiogórskiego, Ojcowskiego i Tatrzańskiego oraz parków nadmorskich. W uznaniu zasług prof. Szafera jego nazwisko zostało umieszczone na honorowej liście Światowego Funduszu na Rzecz Dzikich Zwierząt (WWF).


Władysław Szafer zmarł 16 listopada 1970 roku. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w Krakowie. W Sosnowcu, w dzielnicy Zagórze jest ulica jego imienia. Postać ta jednak w naszym mieście jest wciąż stosunkowo mało znana, choć na pewno zasługuje na szczególną pamięć oraz stałe przypominanie jego osiągnięć i dokonań, zwłaszcza wśród młodego pokolenia. Być może by sobie o tym przypomnieć warto po prostu wybrać się na wycieczkę do Ojcowa.



Autor: Piotr Dudała | 17/05/2011
Komentarze
#1 | PiotrDudala dnia 17.05.2011 20:58
to piękne miejsce odkryłem razem z Darkiem Jurkiem i uczestnikami sobotniego wyjazdu z PTTK :-)
a tak serio to postać Szafera jest mi bliżej znana już od studiów w Krakowie, gdzie wiele się wtedy o nim mówiło,
o tym, że prof. Szafer pochodził z Sosnowca dowiedziałem się jednak dopiero w 2004r.!
#2 | Michał Węcel dnia 17.05.2011 20:39
SZAFER Władysław (1886 – 1970) botanik, naukowiec

Urodził się 23 lipca 1886 r. w Sosnowcu. Gimnazjum ukończył w Rzeszowie, gdzie przyrody uczył go prof. Wilhelm Friedberg, przyszły profesor geologii i paleontologii na uniwersytetach w Poznaniu i Krakowie. Na studia w dziedzinie botaniki udał się do Wiednia. W 1909 r. ogłosił swoją pierwszą pracę naukową zainspirowaną podróżą w Alpy i do krajów adriatyckich: O zadaniach i celach geografii roślin. W rok później został asystentem profesora Mariana Raciborskiego we Lwowie. Doktoryzował się, a następnie wyjechał do Wiednia i Monachium na dalsze studia. Po powrocie objął katedrę botaniki w Wyższej Szkole Leśnej we Lwowie. Tytuł profesora otrzymał w 1912 r., w wieku 26 lat. Od 1918 r. pracował na Uniwersytecie Jagiellońskim (UJ); w latach 1936 – 38 jako jego rektor. Funkcję tę pełnił również podczas okupacji hitlerowskiej na konspiracyjnym UJ. Był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności (od 1920) i Polskiej Akademii Nauk (od 1952). W 1952 r. założył Zakład Ochrony Przyrody PAN w Krakowie oraz Instytut Botaniki PAN. Do 1961 r. kierował obu placówkami. Upowszechnił w kraju nową dyscyplinę tzw. fitosocjologię, naukę o zbiorowiskach roślinnych. Metodą tą zbadał roślinność Tatr. Prowadził badania nad florą kopalną, w szczególności pleistoceńską. Stworzył polską szkołę paleobotaniczną. Był autorem prac z florystyki, geografii roślin, fitosocjologii i paleobotaniki; współautorem i redaktorem wielu dzieł, m.in. Flora polska (1919-60), Szata roślinna Polski (1959, 1972). Rozwijał również działalność naukową i popularyzatorską w zakresie ochrony przyrody. Od 1919 r. działał w Państwowej Radzie Ochrony Przyrody jako jej przewodniczący. Był współtwórcą listy gatunków roślin chronionych. Zainicjował i uzasadnił naukowo tworzenie parków narodowych. Zmarł 16 listopada 1970 r.
#3 | Brawo! dnia 17.05.2011 20:35
O, i Duduś znowu coś ciekawego odkrył, brawo !
Dodaj komentarz
Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.
Oceny
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony

Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.

Brak ocen. Może czas dodać swoją?




Przenajświętsze Oblicze

Święty Brat Albert Chmielowski

Klub Gazety Polskiej w Sosnowcu

Wierszyna - Mała Polska na Syberii

Święty Szarbel Makhlouf

Starsze newsy

Arcybiskup Jan Cieplak

Kategorie newsów
     Rycerze Kolumba
     Wydarzenia
     Z ratusza
     Polityka
     Sport
     Gospodarka
     Kultura
     Rozrywka
     Z prasy, z netu
     Felietony Krzysztofa Korna
     Do redakcji

Rycerze Kolumba Sosnowiec

Chór Katedralny LUTNIA - Sosnowiec

Ks. Michael McGivney